„Alsu meer persönlich ess dat jo ejal“, saat et Heukelhovens Ööschel un vertrok et Jeseech, „ävver ich sage immer, dat et all sing Zick hät. Jetz sin et jrad ens veezehn Dach herr, dat bal en Million jung Lück us aller Häre Länder wäje dem Weltjugenddaach en Kölle wore, do wade mer allt widder et nöhkste Minschespill för et Ringfess. Nä, wat dat all koss! Allein denne ehre janze Dreck, dä do fottjemaat wäde muss, dat räch mich op. Un wann ich mer vörstelle, wat die all kapott maache. Üvverhaup, denk bloß ens, wat die Piljer all kräjen hann: ne Rucksack un Döcher un wat nit all. Unserein muss dat dör bezahle. Dat koss all uns Störjrosche! Alsu meer persönlich ess dat jo ejal, ävver ich meine, et dät doch allt recke, dat su en Stadt wie Kölle aan Fastelovend su vill Volk verkrafte muss.“
|
|
